Pierwsze Ikaro-Jelcze, (bo tak nazywano potocznie wozy M11) pojawiły się w Krakowie w 1986 roku. Podwozie tego modelu zapożyczono z Ikarusa 260 zaś nadwozie z Jelcza PR110 (był jednak o jeden metr krótszy). Dostarczono łącznie 281 sztuk Jelczy M11 w latach 1986-1992. W roku 1986 dostarczono 31 sztuk (12101-12121 - zajezdnia Bieńczyce, 22001-22010 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1987 dostarczono 124 sztuki (12122-12195 - zajezdnia Bieńczyce, 22011-22060 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1988 dostarczono 81 sztuk (12196-12223 - zajezdnia Bieńczyce, 42201-42202 - zajezdnia Płaszów, 22061-22108, 22200-22202 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1989 dostarczono 23 sztuki (12224-12232 - zajezdnia Bieńczyce, 42203-42208 - zajezdnia Płaszów, 22109-22116 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1990 dostarczono 14 sztuk (12233-12239 - zajezdnia Bieńczyce, 42209-42215 - zajezdnia Płaszów), w roku 1991 dostarczono 2 sztuki (22117-22118 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1992 dostarczono 6 sztuk (406-411 (wozy szkoleniowe) - zajezdnia Bieńczyce). Część wozów fabrycznie było pozbawionych środkowych drzwi i oznaczone były, jako L11. Przed rokiem 1999 13 sztuk M11 z zajezdni Płaszów przekazano na Bieńczyce. W roku 1999 przenumerowano wszystkie autobusy krakowskiego MPK i tak autobusy Jelcz M11 otrzymały nowe numery (zastąpiono cyfry 11 literami BC a cyfry 22 literami DC). Jako eksponat muzealny pozostawiono wóz o numerze taborowym BC191.

» baza taboru: Jelcz M11

xx 123 - zdjęcie pojazdu obecnie eksploatowanego

Opracowanie: Michał Smajdor

Źródła:
» Notatki i obserwacje własne